Parafrase S02

Parafrase S02

   In het boek ‘Grensgebieden van het recht. Over sociale rechtvaardigheid’ (2006) in hoofdstuk 10: ‘Dood en kwaad’, §5: De vermogensbenadering, stelt de auteur Martha Nussbaum de vraag of er een soort kwaad bestaat in het doden van verschillende typen van dieren. Er zijn utilitaristen die het in orde vinden dieren pijnloos te doden als het een nuttig doel heeft, of die beweren dat het verantwoord is dit toe te passen om ze als voedsel te consumeren. Ik parafraseer vervolgens alinea 2 van dit gedeelte.

   De utilitaristen beweren gesteund op hun nuttigheidstheorie dat het dier dat pijnloos gedood wordt hiermee geen kwaad wordt berokkend, het dier heeft namelijk geen toekomstig perspectief. Martha Nussbaum brengt echter ter sprake dat deze bewering wel eens fout zou kunnen zijn. Zij oppert dat dieren die een geheugen hebben waarschijnlijk wel benul hebben van pijn lijden maar eigenlijk niet de beschikking hebben over het vermogen tot zoals zij het uitdrukt: een wezenloze herhaling. De huisdieren die wij als onze naasten beschouwen onder andere honden, katten of paarden geven wij meestal een pijnloos levenseinde met als doel hen een onwaardig verder bestaan in pijn en andere ongemakken te besparen. Daarentegen wordt deze pijnloze methode ook gebruikt door mensen die om één of andere reden van het dier vanaf willen geraken en dit is onaanvaardbaar. We voeren deze daad toch ook niet uit op bejaarden die ons te veel last veroorzaken bij het verzorgen? Nietemin beweert Nussbaum dat deze vorm van euthanasie op oudere dieren vaker toelaatbaar is dan bij mensen omdat zolang er geen vaststelling is van zware dementie een persoon zelf kan beschikken over de toepassing van euthansie. Het kan bij mensen nog steeds de moeite waard zijn om een leven te lijden in pijn en ziekte. Zij stelt vast dat men veronderstelt dat dit bij een dier niet zou het geval zou zijn.

Bibliografie:

Nussbaum, Martha. "Dood en kwaad." In Grensgebieden van het recht. Over sociale rechtvaardigheid. Amsterdam: Ambo, 2006.